شب آمده است وباز تو نيستی ای ماه من ! ستاره ها محزون وبی قرار در کار شکفتن اند تا شايد سايه ای از روشنای تو را بر پرده سياه آسمان تصوير کنند.

من درکومه غم نشسته ام .لحظه ها سکوت کرده اند و شب باهمه عظمت و خلوت خود در مقابلم جاری ست .ای خلوت گزيده در دنيا ! سرا غ تو را بايد ار کدام ستاره گرفت ؟ با کدام نسيم ميشود به سوی کوی تو وزيد ؟ از کدام پنجره ميتوان تو را ديد؟کدام آينه از تو ميگويد؟

شب آمده است و باز تو نيستی ای ماه من! ومن مانده ام با اندوهی که مرا تا هيچ می برد و آنگاه در موجی از رويا رها ميکند .لبخندی ميزنم و ميگويم شايد چشمان تو در صبحی که از راه ميرسد بيدار ميشود ،اما موجی مرا به ساحل حقيقت ميسپارد و در ميابم که چه عبث آرزو کردم !!!!!!!!!!!!!!!

من روی قلبم برای تو شعری نوشته ام ، شعری که در يک شب مهتابی ازشباويزها آموختم .

                               من بي نوا بندگكي سر براه نبودم
                                 
                               وراه بهشت مينوي من

                               بُزروي طوع و خاكساري نبود.

                               مرا ديگرگونه خدائي مي بايست

                               شا يسته ي آفرينه اي

                               كه نواله ي ناگزير را گردن كج نمي كند.

                               و خدائي
                                        
                                         دگر گونه

                                                    آفريدم.

                                                   " احمد شاملو"

    و خداي دگر گونه ا ت را بيا فرين . ا نتظار بيهوده ا ست:

خدائي تو را آرامش نخواهد گفت ، ترا خنده نخواهد آموخت،

ترا خدا گونه شدن ميسر نخواهد كرد،تا تو او را به گونه ديگر

نيا فريني.

    برخيزخاكي شايسته ي خدايت بياب با زلال ديده ات بياميز

و دست بكار شو. كه اين خدا ديگر خداي خوب توست، كه تمام

جانت براي آفرينش او بيدار بايد. نه خدائي از گونه خدايان ديگر

نه ، خدائي شايسته تو ، خدائي كه همچون تو زيباست ، خدائي كه

هر چه گوئي آن كند. قضايش را تو مقدر ساز:

 امروز اراده مي كني كه تو را زيباترين بيا فريند و مي آ فريند،
 
فردا بايد آ فتاب زندگيت بدرخشد و كودكي ات را نور بارا ن كند

و مي كند . هفته ي ديگر جواني سر شارت ، ماه ديگر فرزند

پر شكوهت ، سال ديگر اميد بي فروغت ، قرن ديگرپر بار زندگيت

و عمر ديگرخداي دگر گونه ا ت ، و همه را مي آفريند .

                       برخيز

                       كفش بپا كن و بيا
 
                        و بيا تا جايي...

كه خدايت هر آ نچه نگفته اي آن كند. دگر آ فتا ب كودكي ا ت ،

جواني سرشا ر و فرزند پر شكوهت ، اميد بي فروغ و پر بار زندگيت

را همه او خود نگفته كند .

آنجا  كه ديگر هر آ نچه كند خواست توست . كه نمي گويي و ميشود

آ نجا كه:

                    پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

                    و زمان

                    روي كلوخي بنشيند با تو

                    و مزامير شب اندام تو را

                    مثل يك قطعه آ واز به خود جذب كند .

                     " سهراب سپهري"